Jutro znów pójdę w góry ...

"Jutro znów pójdę w góry. Szczyt niejeden zaliczę trudnym szlakiem.
Zmęczę ciało, myśli leniwe, mózgu nie przesilą.
Czyste powietrze przefiltruje płuca. Nareszcie odetchnę swobodnie."

  

Góry mamy dookoła nas na co dzień. 

Mijamy je w drodze do pracy, szkoły, sklepu.

Wiosną, latem, zimą. Jeden szczyt po prawej, drugi po lewej.

Jednak to nie to samo, co założyć plecak na plecy i ruszyć na szlak,

poczuć je, dotknąć z bliska, zmęczyć nogi i powiedzieć sobie:

JUTRO ZNÓW PÓJDĘ W GÓRY

A jak nie jutro, to może chociaż w następną niedzielę ...

 

Ostatnia niedziela - Beskid Sądecki - w drodze na Przehybę.

Tubywalcy

"Powietrza nie trzeba kochać-wystarczy je chłonąć, góry też ..."

I dlatego, mimo, że za oknami jesień 

i pogoda, która nie zawsze nas rozpieszcza, 

my pakujemy plecaki, kanapki, termos z gorącą herbatą

 i oderwani od szarej rzeczywistości, 

którą zostawiamy na chwilę w dolinach, ruszamy pod górę!   

 

Krok za krokiem, po drodze kamienie, skałki, potoki, 

uśmiechy, bezmiar dobrych emocji. 

Partyjka szachów w schronisku (rozegrana przez moich chłopaków).

I nawet po takim krótkim spacerze wracamy jakby odmienieni

 i tą radość potrafimy wykorzystać już tu, na dole.

Tak to po prostu działa!